.

เช้าวันนี้ผมตื่นเร็วกว่าปกติ

ร่างกายยังรู้สึกอ่อนเพลีย แต่ก็ไม่สามารถข่มตานอนหลับต่อได้

ผมเดินลงมาชั้นล่าง เปิดประตูหน้าบ้าน และเปิดประตูกรงหมาเหมือนทุก ๆ เช้า

.

หมาแต้มยังคงงัวเงีย แม้ผมจะเปิดกรงแล้วแต่หมาแต้มยังนอนสลึมสลืออยู่

ผมเดินมานั่งที่ม้าหิน และมองไปที่กรงหมา

กรงหมาที่วันนี้ดูว่างเปล่า เพราะไม่มีหมาตาลนอนข้าง ๆ หมาแต้มอีกแล้ว

ผมนั่งร้องไห้เหมือนคนบ้าอยู่คนเดียวในรุ่งเช้าของวันศุกร์ที่สิบสี่

.

เช้าวันหนึ่งในเดือนพฤศจิกายน ปี 39 ผมตื่นลงมาพบว่า ไอ้แต้ม นอนตัวแข็งสงบนิ่งอยู่หน้าบ้าน

ไอ้แต้มเป็นหมาตัวเดียวที่ย้ายตามมาจากบ้านเก่า

อาจจะเพราะความตกใจที่ต้องปรับตัวกับสถานที่ใหม่ ไอ้แต้มจึงดูไม่ร่าเริงเหมือนตอนอยู่บ้านเก่า

ไอ้แต้มจากไปด้วยอายุสิบห้าปี

ในขณะที่บ้านเรากำลังอยู่ในบรรยากาศหมองเศร้าเพราะการจากไปของไอ้แต้ม

ผมได้เจอกับหมาตาล และหมาแต้ม

หมาตาล และหมาแต้มเป็นลูกหมาเพิ่งเกิดได้ไม่นานที่บ้านตรงข้ามกับบ้านยายที่ปทุม

ผมเลือกลูกหมามาสองตัว ตัวหนึ่งคือ หมาแต้ม เป็นตัวที่เล็กที่สุดในครอก และหน้าตาเหมือน ไอ้แต้มที่เพิ่งจากไป

อีกตัวคือ หมาตาล ที่หลาย ๆ คนคะยั้นคะยอให้เอาไปเลี้ยง เพราะเป็นตัวที่สวยที่สุดในครอก

แรก ๆ ผมสนใจแต่หมาแต้ม เพราะรู้สึกคุ้นตากับหมาขนสีขาวมีลายจุดแต้มทั่วตัวมากกว่าหมาขนสีน้ำตาล

หมาตาล เป็นหมาขนสีน้ำตาลตัวแรกที่ผมเคยเลี้ยงมา

" ให้ตัวนี้ชื่อ น้ำตาล" แม่บอกอบ่างนั้น แต่ไป ๆ มา ๆ เราก็เรียกแค่ ไอ้ตาล กันทั้งบ้าน

วันแรกที่หมาตาลมาถึงบ้าน ก็สร้างวีรกรรมเสียแล้ว

ลูกหมาสีน้ำตาลตัวหนึ่ง เอาขาหน้าเขี่ยปากร้องหงิง ๆ อย่างน่าสงสาร

ผมเดินเข้าไปดู ก็พบว่า ข้าวที่ให้หมาตาลกิน ติดเป็นก้อนอยู่บนเพดานปากหมาตาล

วันแรกเราก็รู้สึกได้แล้วว่าหมาตัวนี้ต้องเป็นตัวป่วนแน่ ๆ

และอย่างที่คิด หมาตาลยิ่งโตขึ้นก็ยิ่งสร้างความปั่นป่วนให้กับบ้านเรามากมาย

หมาตาลฉี่ใส่ประตูเหล็กหน้าบ้าน จนประตูเหล็กผุพังเป็นสนิม จนต้องเปลี่ยนจากประตูเหล็กมาเป็นสเตนเลส

หมาตาลกระโดดโถมตัว ผลักประตูบ้านวิ่งขึ้นไปฉี่ที่ตู้หนังสือในห้องของผมบนชั้นสอง

หมาตาลไปติดขี้เรื้อนจนขนร่วงเป็นกระจุก ๆ ต้องวื่งหากำมะถันมาทาตัวกันให้วุ่น

หมาตาลนอนกรน และตดดังฟี้

ถึงหมาตาลจะวุ่นวายแค่ไหน แต่ผมก็หลงรักลูกอ้อนหมาตาลเข้าเต็มเปา

เวลาที่ผมกลับบ้าน ก่อนถึงบ้านผมมักจะหยิบพวงกุญแจออกมาทำเสียงกรุ๋งกริ๋ง ๆ ก่อนถึงบ้านสักเล็กน้อย

จะได้ยินเสียงหมาแต้มเห่ารับ และวิ่งมาชูคอลอดประตูหน้าบ้าน

ในขณะที่หมาตาลจะวิ่งหน้าตั้ง หาผ้าหรือสิ่งของต่าง ๆ มาคาบจนเต็มปากก่อน จึงค่อยเดินกระดิกหางออกมารับผมที่หน้าบ้าน

พอเข้าบ้าน ผมก็จะไปนั่งที่ม้าหิน หมาตาลก็จะเข้ามาเลียไม้เลียมือ เอาตัวมาไถ ๆ ซุก ๆ แถว ๆ ต้นขา

ผมก็จะเกา ๆ แถว ๆ โคนหางหมาตาล หมาตาลดูเหมือนจะจั๊กกะจี้ แต่ก็ชอบหันมาให้ผมเกาโคนหางอยู่ทุกที

เวลาเรากลับถึงบ้าน พอได้เห็นความมีชีวิตชีวาของหมาตาลก็ดูเหมือนจะช่วยคลายความเหนื่อยล้าไปได้มากโข

แต่ก็มีกับเพื่อนผมบางคนที่ไม่รู้ว่าไปทำอะไรให้หมาตาลโกรธเคือง

หมาตาลจะเห่าเพื่อนผมคนนี้ตั้งแต่เข้าบ้าน และต่อเนื่องจนกว่าเพื่อนผมจะกลับ

ผมแอบคิดว่าหมาตาลอาจจะไม่ชอบกลิ่นตัวของเพื่อนผม

นอกจากความตลกความป่วนของหมาตาลแล้ว หมาตาลยังขึ้นชื่อเรื่องความสวย

ด้วยลักษณะที่ต่างจากหมาไทยทั่วไป หมาตาลเป็นหมาหูตูบ ๆ หน้าสั้น ๆ แต่มีขนเป็นแนวกลางหลังเหมือนหลังอาน

ต่างจากหลังอานตรงทีขนยาวสลวย ไม่เกรียน ๆ ติดหนังเหมือนหลังอานทั่ว ๆ ไป

หางของหมาตาลจะเป็นสีดำ เหมือนมีใครจับเอาหางหมาตาลไปจุ่มหมึกแคที่หางส่วนเดียว

โดยรวมแล้วหมาตาลจึงเป็นหมาที่ใครไปใครมาก็บอกว่าดูดี สวยไม่เหมือนหมาไทย

หมาตาลเป็นหมาไฮเปอร์

ทุกครั้งที่บ้านเราจะเอารถออกจากบ้าน จะต้องจับหมาตาลหมาแต้มเข้ากรงก่อน

ไม่งั้นหมาตาลหมาแต้มจะวิ่งยั้วเยี้ยด้วยความตื่นเต้นไปทั่วซอย

หมาแต้มยังพอว่า เพราะตะโกนเรียก ก็ยังวิ่งเข้าบ้าน

แต่หมาตาลจะวิ่งควบราวม้าป่าตั้งแต่หัวซอยยันท้ายซอย

แล้วก็จะวิ่งไปกัดกับหมาบ้านอื่น และแพ้กลับมา เป็นที่เดือดร้อนอับอายกับเจ้าของ

ถึงจะป่วนแค่ไหน แต่บ้านเราก็รักหมาตาล

.

หมาตาลอยู่ในช่วงเวลาที่บ้านผมมีการเปลี่ยนแปลงหลาย ๆ อย่าง

หมาตาลเองก็ผ่านเวลาต่าง ๆ มามากมาย

วันเวลาได้ริดรอนเอาความมีชีวิตชีวาของหมาตาลไปทีละน้อย

หมาตาลอายุมากขึ้นเรื่อย ๆ และก็ดูจะไม่ค่อยขี้เล่นเหมือนเมื่อก่อน

หมาตาลดูจะหมดเรี่ยวหมดแรง ไม่ค่อยเล่น ไม่ได้ยินเสียงกุญแจกรุ๋งกริ๋ง ไม่คาบผ้า

หมาตาลดูเหนื่อย ๆ และนอนหลับพริ้มหายใจเบา ๆ ในกรงเมื่อผมกลับมาจากที่ทำงาน

จนวันหนึ่งพี่ที่บ้านบอกว่าหมาตาลไม่กินข้าวมาสามวันแล้ว

ผมลงมาเปิดกรงพาหมาตาลออกมานอนข้างนอก และให้หมาตาลนอนหนุนตัก

หมาตาลดูเหนื่อยอ่อนอย่างเห็นได้ชัด แต่ก็ยังคงกระดิกหาง และเลียมือผมเบา ๆ อย่างเคย

ผมลูบหัว ลูบตัวหมาตาลเบา ๆ

พยายามหาโอวัลติน หานมให้ หมาตาลก็ดูเหมือนจะกินไม่ได้

วันรุ่งขึ้นน้าพาหมาตาลไปหาหมอ หมอเจาะเลือดและให้น้ำเกลือหมาตาล

ผลเลือดออกมาว่าหมาตาลโลหิตจาง อาจจะเพราะอายุที่มากขึ้น

และผมมารู้ทีหลังว่าผลเลือดหมาตาลนี้เรียกได้ว่าโคม่า จากแฟนเพื่อนที่เป็นสัตวแพทย์

และเขาแนะนำให้พาไปเจาะเลือดอีกครั้ง เพื่อดูผลให้ชัดเจนว่าเป็นโรคอื่น ๆ ด้วยหรือไม่

สันนิษฐานว่าอาจเกี่ยวกับไต ซึ่งถ้าเป็นจริง ๆ ก็จะต้องพาหมาตาลไปถ่ายเลือด

แต่ผมคุยกับแม่แล้ว ด้วยอายุของหมาตาล เวลาเดินทางไปไหนก็ดูจะทำให้หมาตาลเหนื่อยมากขึ้นไปอีก

เราเลยตัดสินใจว่าจะดูแลหมาตาลในแบบที่เราพอทำได้

หมาตาลกินข้าวไม่ไหว เราก็กรอกนม หรืออาหารเหลว ๆ ให้แทน

หมาตาลที่นอนทั้งวัน เราก็พยายามจับพยุงให้เดินบ้าง ขาจะได้มีแรง

จนหมาตาลเริ่มดูสดใสขึ้นกว่าเดิม

.

เช้าวันพฤหัสที่สิบสาม ผมออกมาทักทายลูบหัวหมาตาลเหมือนทุกวัน

วันนี้หมาตาลดูเหนื่อยกว่าเคย และไม่มีแรงแม้แต่จะกระดิกหางให้ผม

ผมลูบหัวอีกครั้งก่อนจะเดินออกจากบ้านไปทำงานตามปกติ

โดยไม่ได้คิดว่าจะเกิดอะไรขึ้นแม้แต่น้อย

วันนั้นผมกลับมาถึงบ้านตอนหัวค่ำ

ผมตรงไปเปิดกรงปล่อยหมาตาลหมาแต้มตามปกติอย่างเคย

หมาแต้มกระโดดผล็อยออกมาตามปกติ แต่หมาตาลนิ่งไป

นิ่งจนเกินไป

สภาพหมาตาลที่เห็นคือ นอนอ้าปาก น้ำลายไหล

ผมจับแขนจับขา หมาตาลก็นิ่ง ไม่มีอาการตอบโต้ใด ๆ

ผมมองที่ท้องหมาตาล

ไม่มีจังหวะหายใจกระเพื่อมขึ้นลง

โลกในวินาทีนั้นเหมือนจะหยุดนิ่งไม่ไหวติง

ผมโทรเรียกแม่ลงมาดูหมาตาลด้วยความตกใจ

แม่ถามว่าจะทำยังไงต่อไป

ผมอยากจะฝังหมาตาลไว้ที่บ้าน

แต่บ้านเราไม่มีพื้นที่หรือสวนให้ฝังหมาตาลได้เลย

แม่เริ่มร้องไห้พูดไม่เป็นภาษา ผมกับแม่ยืนกอดกันนิ่งยืนอยู่หน้ากรง ที่หมาตาลนอนหมดลมหายใจอย่างสงบ

แล้วผมก็ต้องทำในสิ่งที่ผมไม่อยากทำที่สุด

ผมลูบหัวหมาตาลครั้งสุดท้าย ก่อนที่จะจับหมาตาลใส่ถุงดำ

และทิ้งหมาตาลไว้กับกองขยะ

จนถึงวินาทีนี้ผมก็ยังรู้สึกผิด ทั้งโกรธ และเกลียดตัวเองที่ไม่สามารถทำอะไรได้ดีกว่านั้น

ผมทิ้งความทรงจำ ทิ้งส่วนหนึ่งที่มีค่าที่สุดของชีวิตไปรวมกับกองขยะ

คืนวันนั้นผมไม่มีแม้น้ำตาสักหยด ผมต้องเข้มแข็ง และคอยปลอบแม่ที่ยังเศร้าโศกอยู่

.

เช้าวันที่สิบสี่ ผมตื่นเร็วกว่าปกติ

ร่างกายยังรู้สึกอ่อนเพลีย แต่ก็ไม่สามารถข่มตานอนหลับต่อได้

ผมเดินลงมาชั้นล่าง เปิดประตูหน้าบ้าน และเปิดประตูกรงหมาเหมือนทุก ๆ เช้า

หมาแต้มยังคงงัวเงีย แม้ผมจะเปิดกรงแล้วแต่หมาแต้มยังนอนสลึมสลืออยู่

ผมเดินมานั่งที่ม้าหิน และมองไปที่กรงหมา

กรงหมาที่วันนี้ดูว่างเปล่า เพราะไม่มีหมาตาลนอนข้าง ๆ หมาแต้มอีกแล้ว

น้ำตาค่อย ๆ ไหลเอ่อออกมา

ผมนั่งร้องไห้เหมือนคนบ้าอยู่คนเดียวในรุ่งเช้าของวันศุกร์ที่สิบสี่

ภาพที่โหดร้ายที่ผมทำกับหมาตาลยังคงวนเวียนอยู่ในหัว

ผมออกไปทำงานตามปกติ แต่ผมไม่อยากกลับบ้าน

ผมไม่อยากเห็นสภาพเดิม ๆ ที่ทำให้ผมคิดถึงเรื่องเก่า ๆ

พยายามหาอะไรทำให้เวลาผ่าน ๆ ไป และกลับบ้านหลับไปด้วยความเพลีย

เพื่อนผมคนหนึ่งบอกว่า ไม่ผิดหรอก ที่ผมทิ้งหมาตาลไปกับกองขยะ มันเป็นเพราะความจำเป็นจริง ๆ

" หมาตาลคงเข้าใจ "

นั่นอาจจะเป็นเพียงคำพูดปลอบให้ผมรู้สึกดีขึ้น แต่ก็ยังคงขัดกับความรู้สึกลึก ๆ ในใจของผมอยู่ตลอด

วันนี้แม่บอกกับผมว่า แม่ก็รู้สึกไม่ดีที่ทำแบบนั้นลงไป

แม่เลยโทรไปถามที่เขตเมื่อวันก่อน ถามว่าหากสัตว์เลี้ยงที่ตายไป จะต้องทำอย่างไร

หากมีที่ฝังให้ฝัง

หากไม่มีที่ ให้โทรหาที่เขต ทางเขตจะมีเจ้าหน้าที่ไปรับ และมีสถานที่ฝังของเขตเอง

แต่ทั้งนี้ต้องติดต่อในเวลาราชการ และในเวลาที่เจ้าหน้าที่ว่างพอดี

แต่หากเป็นนอกเวลาราชการ ให้นำไปห่ออะไรก็ได้ไม่ให้อุจาดตา และกองรวมไว้ที่กองขยะ

เจ้าหน้าที่เก็บขยะจะต้องเปิดดูทุก ๆ ถุงที่เราทิ้ง และหากพบว่าเป็นสัตว์ที่ตาย แจ้าหน้าที่จะนำไปฝังให้

สิ่งที่แม่ไปถามมา อาจจะทำเพื่อให้เรารู้สึกสบายใจขึ้น หรืออย่างไรก็ตามแต่

อย่างน้อยผมก็ยังพอมีความหวังเล็ก ๆ ว่า หมาตาลจะได้รับการปฏิบัติที่ต่างจากขยะทั่ว ๆ ไป

.

ตลอดระยะเวลาสิบสองปีที่ผ่านมา

หมาตาลเป็นหมาที่ผมรักที่สุด

ตั้งแต่วันแรก จนวันสุดท้าย

ทุก ๆ สิ่งที่หมาตาลให้กับผมมา ล้วนเป็นความทรงจำที่มีค่า

ผมอาจจะทำอะไรไม่ดีกับหมาตาลลงไป

ผมอยากจะขอโทษหมาตาลกับสิ่งที่ผมได้ทำลงไป

และขอบคุณในสิ่งที่หมาตาลได้มอบให้กับผม

ผมยังจำดวงตาสดใสคู่นั้นได้เสมอ

หมาหูตูบ ขนเป็นอานสลวย หางสีดำเหมือนแกนจุ่มสี และขนสีน้ำตาลส้มสดใส

แด่หมาตาลที่ยังคงมีชีวิตอยู่ในความทรงจำของผมตลอดไป

.

.

.

Title : ลมหายใจ / Artist : ธีร์ ไชยเดช