>> พรหมลิขิต ใช่ไหม?? :D
posted on 09 Nov 2009 22:39 by puppiya
Lsk Shewinvanakitkool
November 9 at 4:03pm
สวัสดีค่ะ พี่หมี พี่บ๋าว.... ยินดีที่ได้รู้จัก(อย่างไม่เป็นทางการ)ค๊า
น้องชื่อ เอ น่ะ เรียนที่ A-LE-Paint ไว้สักวันเราคงได้เจอกันค่ะ
แต่น้อง เป็นคนเชียงใหม่ น่ะ =))
ที่ post ใน FB พี่นัน นั้นมากจาก เรื่อง -- วันเคลื่อนเดือนผ่านวานหวนคืน --
ที่ พีหมี เขียนนั้นแหละค่ะ ขออนุญาตยืมหน่อยเนาะ ^^ พี่หมีเขียนภาษาที่พรรณานามาก มากจนอ่านแล้วเห็นภาพเลย ....เก่งๆ สุดยอด น้องเขียนไม่ได้ เพราะคำศัพท์ มันยากที่จะใช้ เช่น เคลื่อนคล้อยลอยไหลล่องไปตามกระแสสังคม ~_~ นับถือจริงๆ ชื่นชมๆ
น้อง อ่าน blog exteen พี่หมีมานานแล้ว ก่อนจะได้มาเรียน A-LE-Paint กับพี่นัน เสียอีก พอดี Search หารูปภาพวิว ในอินเตอร์เนต แล้ว คลิกๆไป ต่อๆนับสิบหน้าของ exteen ก็บังเอิญมาเจอของพี่หมี เพราะความกลมของโลกจริงๆ ความบังเอิญที่โลกไซเบอร์ สร้างขึ้น เราจึงได้รู้จักกัน ณ ขณะนี้
แต่หากไม่ได้มาเรียนที่ A-LE-Paint ก็คงจะไม่รู้จัก พี่บ๋าวตัวจริงสักที
>>> มันเป็นเพราะพรหมลิขิตไง (พี่หมี เชื่อเรื่องนี้ไหม??)
____ ที่มาของการรู้จักกับพี่นัน แล้วได้มาเรียนA-LE-Paint ผู้ซึ่งเขียนหนังสือที่เราเคยอ่านตั้งแต่ตอน ม.4 เราได้แค่เพียงรู้จักชื่อ และนามของเขา แต่เราไม่เคยได้เห็นหน้าคาดตา สัมผัสตัวตนที่แท้จริง เป็นระยะเวลา 3 ปี เพราะด้วยความเป็นคนเชียงใหม่ คงไม่มาเรียนพิเศษไกลถึงกรุงเทพ ที่พักก็ไม่มี ไม่สะดวกว่างั้น
.....ละ แล้ว เรียกว่าพรหมลิขิตได้ไหม? พี่นันกลายเป็นเพื่อนพี่สาวแท้ๆของน้อง ตอนเรียนโทที่อเมริกา มหาวิทยาลัยเดียวกัน รัฐเดียวกัน เมืองเดียวกัน ทั้งๆที่อเมริกามันกว้างใหญ่ แต่ที่ๆเล็กแห่งนั้น ก็ทำให้ใครบางคนมารู้จักกัน >o< พรหมลิขิตพาเขาไปสนิทกัน ณ อีกซีกโลกหนึ่ง ..... มันเป็นอะไรที่แปลก เพราะที่จริง พี่สาวสนิทกับ พี่ชายพี่นัน มาก่อนหน้า แต่ไม่ได้รู้เลยว่าน้องชาย ของคนที่เราสนิทเนี่ย เขาเป็นคนเขียนหนังสือ ที่น้องสาวตนเอง อยากจะเจอมานาน แล้วพอพี่นัน บินไปเรียนจึงสนิทกับพี่นันนับแต่นั้นมา
ขอบคุณน่ะ คุณพรหมลิขิต
พอ เรียนจบแล้วเวลาก็พัดพาพี่สาว กลับมาทำงานที่คลินิกในกรุงเทพ ซึ่งตรงกับเวลา ที่เรากำลังรอใครสักคน ที่จะช่วยให้เราฝื้น จากสภาพที่อ่อนแอและอ่อนล้าเต็มที่ ดุจน้ำตาเทียนไข ที่ละลายเต็มพื้น
ในที่สุดก็ได้มาเรียนที่ A-LE-Paint ได้มารู้จัก พี่หมี พี่นัน เพราะ พรหมลิขิตจากอีก ซีกโลก+เวลาที่ลงตัว จริงๆ
....จะ มีสักกี่คน ที่จะได้รู้จัก กับคนที่อยากรู้จักจริงๆ (เหมือนตอนนี้ ยังไม่รู้เลยว่า คนที่เขียน นิ้วกลม จริงๆแล้วเขาหน้าตายังไง อายุเท่าไหร่ ทั้งๆที่เราชื่นชมอ่านหนังสือเขา แต่ไม่เคยรู้จักเขาจริงๆ สักที) ทุกอย่างมันเหมือนถูกจัดวางไว้ล่วงหน้าแล้ว เราแค่เดินตาม หมากที่วางไว้เท่านั้นเอง
((อยากรู้ข้อมูลน้อง เพิ่มเติม.....ถามพี่นันได้น่ะค่ะ และตอนนี้ก็พักอยู่คอนโด กับพี่สาว ในกรุงเทพ))
ประทับใจงานเขียนของพี่หมีจัง
อ่านแล้ว อินมากๆ ( sensitive )
พี่หมีชอบเขียนเชิง เศร้าๆ .....จากที่เศร้าอยู่แล้ว อ่านจบก็ยิ่งเศร้าเข้าไปใหญ่
แต่เขียนได้ดีจริง ไม่แปลกที่ชอบอ่านหนังสือแนววรรณกรรม^^เหมือนกัน
แต่ความคิดพี่หมี โลกทัศน์กว้างกว่าเยอะ เพราะ เจออะไรมามากกว่า
...ของน้อง มันแคบ คงเขียนไม่เก่งเท่าหรอกค่ะ ไม่บังอาจเทียบน๊า
แล้วปกติ ไม่ได้เขียน blog ที่ไหนค่ะ เพราะไม่ค่อยมีเวลาเล่นคอมเท่าไหร่
เลยชอบ เขียนในสมุดไดอารี่เวลานั่งรอรถ หรือเวลากินข้าวคนเดียว คิดอะไรออกก็จดทันที
ขอบคุณที่รับฟัง เสียงเงียบๆ จากคนเล็กๆ คนนี้น่ะค๊ะ
ด้วยความเคารพ
ยินดีที่ได้รู้จักอีกครั้งค่ะ
น้องเอ =)
น้องชื่อ เอ น่ะ เรียนที่ A-LE-Paint ไว้สักวันเราคงได้เจอกันค่ะ
แต่น้อง เป็นคนเชียงใหม่ น่ะ =))
ที่ post ใน FB พี่นัน นั้นมากจาก เรื่อง -- วันเคลื่อนเดือนผ่านวานหวนคืน --
ที่ พีหมี เขียนนั้นแหละค่ะ ขออนุญาตยืมหน่อยเนาะ ^^ พี่หมีเขียนภาษาที่พรรณานามาก มากจนอ่านแล้วเห็นภาพเลย ....เก่งๆ สุดยอด น้องเขียนไม่ได้ เพราะคำศัพท์ มันยากที่จะใช้ เช่น เคลื่อนคล้อยลอยไหลล่องไปตามกระแสสังคม ~_~ นับถือจริงๆ ชื่นชมๆ
น้อง อ่าน blog exteen พี่หมีมานานแล้ว ก่อนจะได้มาเรียน A-LE-Paint กับพี่นัน เสียอีก พอดี Search หารูปภาพวิว ในอินเตอร์เนต แล้ว คลิกๆไป ต่อๆนับสิบหน้าของ exteen ก็บังเอิญมาเจอของพี่หมี เพราะความกลมของโลกจริงๆ ความบังเอิญที่โลกไซเบอร์ สร้างขึ้น เราจึงได้รู้จักกัน ณ ขณะนี้
แต่หากไม่ได้มาเรียนที่ A-LE-Paint ก็คงจะไม่รู้จัก พี่บ๋าวตัวจริงสักที
>>> มันเป็นเพราะพรหมลิขิตไง (พี่หมี เชื่อเรื่องนี้ไหม??)
____ ที่มาของการรู้จักกับพี่นัน แล้วได้มาเรียนA-LE-Paint ผู้ซึ่งเขียนหนังสือที่เราเคยอ่านตั้งแต่ตอน ม.4 เราได้แค่เพียงรู้จักชื่อ และนามของเขา แต่เราไม่เคยได้เห็นหน้าคาดตา สัมผัสตัวตนที่แท้จริง เป็นระยะเวลา 3 ปี เพราะด้วยความเป็นคนเชียงใหม่ คงไม่มาเรียนพิเศษไกลถึงกรุงเทพ ที่พักก็ไม่มี ไม่สะดวกว่างั้น
.....ละ แล้ว เรียกว่าพรหมลิขิตได้ไหม? พี่นันกลายเป็นเพื่อนพี่สาวแท้ๆของน้อง ตอนเรียนโทที่อเมริกา มหาวิทยาลัยเดียวกัน รัฐเดียวกัน เมืองเดียวกัน ทั้งๆที่อเมริกามันกว้างใหญ่ แต่ที่ๆเล็กแห่งนั้น ก็ทำให้ใครบางคนมารู้จักกัน >o< พรหมลิขิตพาเขาไปสนิทกัน ณ อีกซีกโลกหนึ่ง ..... มันเป็นอะไรที่แปลก เพราะที่จริง พี่สาวสนิทกับ พี่ชายพี่นัน มาก่อนหน้า แต่ไม่ได้รู้เลยว่าน้องชาย ของคนที่เราสนิทเนี่ย เขาเป็นคนเขียนหนังสือ ที่น้องสาวตนเอง อยากจะเจอมานาน แล้วพอพี่นัน บินไปเรียนจึงสนิทกับพี่นันนับแต่นั้นมา
ขอบคุณน่ะ คุณพรหมลิขิต
พอ เรียนจบแล้วเวลาก็พัดพาพี่สาว กลับมาทำงานที่คลินิกในกรุงเทพ ซึ่งตรงกับเวลา ที่เรากำลังรอใครสักคน ที่จะช่วยให้เราฝื้น จากสภาพที่อ่อนแอและอ่อนล้าเต็มที่ ดุจน้ำตาเทียนไข ที่ละลายเต็มพื้น
ในที่สุดก็ได้มาเรียนที่ A-LE-Paint ได้มารู้จัก พี่หมี พี่นัน เพราะ พรหมลิขิตจากอีก ซีกโลก+เวลาที่ลงตัว จริงๆ
....จะ มีสักกี่คน ที่จะได้รู้จัก กับคนที่อยากรู้จักจริงๆ (เหมือนตอนนี้ ยังไม่รู้เลยว่า คนที่เขียน นิ้วกลม จริงๆแล้วเขาหน้าตายังไง อายุเท่าไหร่ ทั้งๆที่เราชื่นชมอ่านหนังสือเขา แต่ไม่เคยรู้จักเขาจริงๆ สักที) ทุกอย่างมันเหมือนถูกจัดวางไว้ล่วงหน้าแล้ว เราแค่เดินตาม หมากที่วางไว้เท่านั้นเอง
((อยากรู้ข้อมูลน้อง เพิ่มเติม.....ถามพี่นันได้น่ะค่ะ และตอนนี้ก็พักอยู่คอนโด กับพี่สาว ในกรุงเทพ))
ประทับใจงานเขียนของพี่หมีจัง
อ่านแล้ว อินมากๆ ( sensitive )
พี่หมีชอบเขียนเชิง เศร้าๆ .....จากที่เศร้าอยู่แล้ว อ่านจบก็ยิ่งเศร้าเข้าไปใหญ่
แต่เขียนได้ดีจริง ไม่แปลกที่ชอบอ่านหนังสือแนววรรณกรรม^^เหมือนกัน
แต่ความคิดพี่หมี โลกทัศน์กว้างกว่าเยอะ เพราะ เจออะไรมามากกว่า
...ของน้อง มันแคบ คงเขียนไม่เก่งเท่าหรอกค่ะ ไม่บังอาจเทียบน๊า
แล้วปกติ ไม่ได้เขียน blog ที่ไหนค่ะ เพราะไม่ค่อยมีเวลาเล่นคอมเท่าไหร่
เลยชอบ เขียนในสมุดไดอารี่เวลานั่งรอรถ หรือเวลากินข้าวคนเดียว คิดอะไรออกก็จดทันที
ขอบคุณที่รับฟัง เสียงเงียบๆ จากคนเล็กๆ คนนี้น่ะค๊ะ
ด้วยความเคารพ
ยินดีที่ได้รู้จักอีกครั้งค่ะ
น้องเอ =)
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Piya Danothai
November 9 at 5:21pm
สวัสดี และยินดีที่ได้รู้จักค่ะ น้องเอ
บางทีโลกก็เล่่นตลกอะไรแบบนี้กับเราแหละเนาะ
พี่เองก็เพิ่งได้ยินเรื่องของน้องเอจากพี่นันวันนี้นี่เอง
ตามรายละเอียดตามที่น้องเอเล่าเป๊ะ ๆ เลย
ถ้านับญาติกันเราจะนับกันยังไงดีเนี่ย ?
"พี่เป็นเพื่อนของเพื่อนพี่สาวของน้องเอ"
ฟังดูใกล้กันแค่นิดเดียวเองเนาะ แต่ในรายละเอียดนี่ยากจะคาดเดาจริง ๆ
เหมือนการเดินทางอ่ะเนาะ เราทุกคนมีจุดหมายที่ต้องการจะมุ่งหน้าไปเหมือน ๆ กัน
แต่สิ่งที่มีค่ายิ่งกว่าการไปให้ถึงจุดหมายก็คือ การเก็บเกี่ยวประสบการณ์ระหว่างการเดินทาง
จุดหมายอยู่ตรงหน้าอยู่แล้ว จะช้าหรือเร็ว สักวันเราก็ไปถึงแน่นอน
แต่เราจะทำอย่างไรให้การเดินทางครั้งนี้มีคุณค่านี่สิ น่าสนุกกว่าเยอะเลยเนอะ ^^
หลังจากวันนี้ที่พี่ได้ยินเรื่องของน้องเอที่พี่นันเล่าให้ฟัง
บอกตามตรง
พี่ขนลุกล่ะ น้องเอ
ไม่นึกว่าจะมีเรื่องราวโลกกลมอะไรได้ถึงขนาดนี้มาก่อน
เคยฟังเรื่องของคนอื่นมาเยอะ มาเจอกับตัวนี่รู้สึก...ไงดีอ่ะ...ตื่นเต้น ใจเต้นแปลก ๆ
ยิ่งได้รู้ว่าน้องเอติดตามอ่านบล็อกของพี่มานานแล้วยิ่งรู้สึกดีใจมากขึ้นไปอีก
ในฐานะเจ้าของบล็อกคนนึง นี่คงเป็นครั้งแรกที่พี่ำได้มีโอกาสคุยกับคนที่ติดตามชมผลงานของพี่โดยตรง
ขอบคุณจากใจจริงเลยค่ะ ^^
เรื่องของเรื่องมันก็อาจจะเริ่มมาจากการที่พี่ชอบอ่านหนังสือสารพัดเรื่องสารพัดแนวนี่แหละค่ะ
เพราะสมัยเรียน พี่เดินทางโดยรถไฟ ใช้เวลาประมาณชั่วโมงกว่า ๆ กว่าจะถึงลาดกระบัง
ช่วงเวลาบนรถไฟนั้นจึงเป็นเวลาที่พี่จะได้เสพงานวรรณกรรมดี ๆ ลามไปจนถึงการ์ตูนไร้สาระสักเล่ม
พออ่านมาก ก็คิดมาก
พอคิดมาก ก็อยากเขียนระบายออกมา
จะว่าไปบล็อกต่าง ๆ ที่พี่เขียนไปก็อาจจะเป็นเพียงแค่การบ่นอะไรบางอย่างก็ได้
บางครั้งงานเขียนของพี่ก็เป็นเหมือนการคิดทบทวนให้คำตอบอะไรบางอย่างกับตัวเอง
เมื่อเริ่มจรดปากกายังไม่มีเค้าลางของคำตอบ
แต่ทุกบรรทัดที่พี่เขียนลงไปนั้น มันก็ค่อย ๆ คลี่คลายคำถามของพี่ไปด้วย
จนเมื่อตัวอักษรสุดท้ายปรากฎบนหน้ากระดาษ ก็เป็นเวลาที่คำตอบนั้นปรากฎออกมา
พี่ก็เลยชอบขีด ๆ เขียน ๆ ค่ะ
ก็ต้องขอขอบคุณน้องเอที่คอยรับฟังพี่บ่นเรื่องไร้สาระต่าง ๆ ให้ฟังด้วยนะคะ ^^"
และอีกอย่าง ต้องขอโทษด้วยจริง ๆ ที่ช่วงนี้ไม่ค่อยได้อัพเดทความเป็นไปในบล็อก exteen เลย
แต่พอได้รู้จักน้องเอ พี่ก็คิดได้ว่า เราไม่ควรปล่อยให้แฟนานุแฟนเรารอคอยอย่างไร้จุดหมาย (ฮา)
สัญญาว่าจะกลับมาหาเรื่องบ่นอีกครั้งเร็ว ๆ นี้แหละค่ะ
ระหว่างนี้ก็ติดตามอ่านไดอารี่ของเอเล่ซังในบอร์ดเอเลอเพนต์ไปพลาง ๆ ก่อนละกันนะคะ ^^
...กำลังนั่งมองฟ้า แล้วยิ้มกับตัวเอง
โลกที่เหมือนจะกว้างใหญ่เสียจนยากจะคะเนได้ด้วยความรู้สึก
ที่แท้แล้วมันก็ไม่ได้ใหญ่โตอะไรเลยนี่นา
นอกจากอินเตอร์เน็ตแล้ว ก็คงเพราะพรหมลิขิตอย่างที่น้องเอบอก
ขอบคุณพรหมลิขิตที่พาให้เราได้เดินทางข้ามมิติเวลาและระยะทางจนได้มาพบกันในที่สุดค่ะ
ยินดีมาก ๆ ที่ได้รู้จัก
และคงจะได้พบกันในเร็ววันนี้นะครับ
พี่หมี ^^
ปล.
เร็ว ๆ นี้พี่กำลังจะเดินทางไปดูงานเชียงใหม่
เป็นการเดินทางด้วยรถไฟไปเชียงใหม่ครั้งแรกในชีวิต (เช้ยเชยเนาะ ^^")
แต่อย่างที่บอกค่ะ จุดหมายเดียวกัน สำคัญที่ประสบการณ์ระหว่างการเดินทาง
คงได้มีเรื่องอะไรมาโม้ให้ฟังแน่นอนค่ะ
โปรดคอยติดตามชม (ฮา)
บางทีโลกก็เล่่นตลกอะไรแบบนี้กับเราแหละเนาะ
พี่เองก็เพิ่งได้ยินเรื่องของน้องเอจากพี่นันวันนี้นี่เอง
ตามรายละเอียดตามที่น้องเอเล่าเป๊ะ ๆ เลย
ถ้านับญาติกันเราจะนับกันยังไงดีเนี่ย ?
"พี่เป็นเพื่อนของเพื่อนพี่สาวของน้องเอ"
ฟังดูใกล้กันแค่นิดเดียวเองเนาะ แต่ในรายละเอียดนี่ยากจะคาดเดาจริง ๆ
เหมือนการเดินทางอ่ะเนาะ เราทุกคนมีจุดหมายที่ต้องการจะมุ่งหน้าไปเหมือน ๆ กัน
แต่สิ่งที่มีค่ายิ่งกว่าการไปให้ถึงจุดหมายก็คือ การเก็บเกี่ยวประสบการณ์ระหว่างการเดินทาง
จุดหมายอยู่ตรงหน้าอยู่แล้ว จะช้าหรือเร็ว สักวันเราก็ไปถึงแน่นอน
แต่เราจะทำอย่างไรให้การเดินทางครั้งนี้มีคุณค่านี่สิ น่าสนุกกว่าเยอะเลยเนอะ ^^
หลังจากวันนี้ที่พี่ได้ยินเรื่องของน้องเอที่พี่นันเล่าให้ฟัง
บอกตามตรง
พี่ขนลุกล่ะ น้องเอ
ไม่นึกว่าจะมีเรื่องราวโลกกลมอะไรได้ถึงขนาดนี้มาก่อน
เคยฟังเรื่องของคนอื่นมาเยอะ มาเจอกับตัวนี่รู้สึก...ไงดีอ่ะ...ตื่นเต้น ใจเต้นแปลก ๆ
ยิ่งได้รู้ว่าน้องเอติดตามอ่านบล็อกของพี่มานานแล้วยิ่งรู้สึกดีใจมากขึ้นไปอีก
ในฐานะเจ้าของบล็อกคนนึง นี่คงเป็นครั้งแรกที่พี่ำได้มีโอกาสคุยกับคนที่ติดตามชมผลงานของพี่โดยตรง
ขอบคุณจากใจจริงเลยค่ะ ^^
เรื่องของเรื่องมันก็อาจจะเริ่มมาจากการที่พี่ชอบอ่านหนังสือสารพัดเรื่องสารพัดแนวนี่แหละค่ะ
เพราะสมัยเรียน พี่เดินทางโดยรถไฟ ใช้เวลาประมาณชั่วโมงกว่า ๆ กว่าจะถึงลาดกระบัง
ช่วงเวลาบนรถไฟนั้นจึงเป็นเวลาที่พี่จะได้เสพงานวรรณกรรมดี ๆ ลามไปจนถึงการ์ตูนไร้สาระสักเล่ม
พออ่านมาก ก็คิดมาก
พอคิดมาก ก็อยากเขียนระบายออกมา
จะว่าไปบล็อกต่าง ๆ ที่พี่เขียนไปก็อาจจะเป็นเพียงแค่การบ่นอะไรบางอย่างก็ได้
บางครั้งงานเขียนของพี่ก็เป็นเหมือนการคิดทบทวนให้คำตอบอะไรบางอย่างกับตัวเอง
เมื่อเริ่มจรดปากกายังไม่มีเค้าลางของคำตอบ
แต่ทุกบรรทัดที่พี่เขียนลงไปนั้น มันก็ค่อย ๆ คลี่คลายคำถามของพี่ไปด้วย
จนเมื่อตัวอักษรสุดท้ายปรากฎบนหน้ากระดาษ ก็เป็นเวลาที่คำตอบนั้นปรากฎออกมา
พี่ก็เลยชอบขีด ๆ เขียน ๆ ค่ะ
ก็ต้องขอขอบคุณน้องเอที่คอยรับฟังพี่บ่นเรื่องไร้สาระต่าง ๆ ให้ฟังด้วยนะคะ ^^"
และอีกอย่าง ต้องขอโทษด้วยจริง ๆ ที่ช่วงนี้ไม่ค่อยได้อัพเดทความเป็นไปในบล็อก exteen เลย
แต่พอได้รู้จักน้องเอ พี่ก็คิดได้ว่า เราไม่ควรปล่อยให้แฟนานุแฟนเรารอคอยอย่างไร้จุดหมาย (ฮา)
สัญญาว่าจะกลับมาหาเรื่องบ่นอีกครั้งเร็ว ๆ นี้แหละค่ะ
ระหว่างนี้ก็ติดตามอ่านไดอารี่ของเอเล่ซังในบอร์ดเอเลอเพนต์ไปพลาง ๆ ก่อนละกันนะคะ ^^
...กำลังนั่งมองฟ้า แล้วยิ้มกับตัวเอง
โลกที่เหมือนจะกว้างใหญ่เสียจนยากจะคะเนได้ด้วยความรู้สึก
ที่แท้แล้วมันก็ไม่ได้ใหญ่โตอะไรเลยนี่นา
นอกจากอินเตอร์เน็ตแล้ว ก็คงเพราะพรหมลิขิตอย่างที่น้องเอบอก
ขอบคุณพรหมลิขิตที่พาให้เราได้เดินทางข้ามมิติเวลาและระยะทางจนได้มาพบกันในที่สุดค่ะ
ยินดีมาก ๆ ที่ได้รู้จัก
และคงจะได้พบกันในเร็ววันนี้นะครับ
พี่หมี ^^
ปล.
เร็ว ๆ นี้พี่กำลังจะเดินทางไปดูงานเชียงใหม่
เป็นการเดินทางด้วยรถไฟไปเชียงใหม่ครั้งแรกในชีวิต (เช้ยเชยเนาะ ^^")
แต่อย่างที่บอกค่ะ จุดหมายเดียวกัน สำคัญที่ประสบการณ์ระหว่างการเดินทาง
คงได้มีเรื่องอะไรมาโม้ให้ฟังแน่นอนค่ะ
โปรดคอยติดตามชม (ฮา)
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
เป็นเมลจากน้องคนนึงที่ได้มีโอกาสพบกันเพราะความกลมของโลกครับ 
รู้สึกดีมาก ๆ เลยเอามาแบ่งให้ได้อ่านกันนะครับ
p.s. 1 ยินดีมาก ๆ ที่ได้รู้จักกันนะครับ น้องเอ
p.s. 2 อยากอ่านงานเขียนของน้องเอบ้างจัง หวังว่าคงจะได้มีโอกาสสักครั้งนะครับ