ระยะนี้ผมมักจะตื่นเช้าเสมอ เพราะอากาศเย็น

ไม่ได้หมายถึงการตื่นขึ้นมาด้วยความทรมานจากสภาวะอากาศ แต่ผมรู้สึกว่าบรรยากาศตอนเช้าของช่วงฤดูหนาวนี้น่าอภิรมย์เป็นพิเศษ

ในวันธรรมดา ทุกเช้าระหว่างที่เดินออกไปปากซอยเป็นช่วงเวลาที่แสนวิเศษสุดที่่่ช่วยเติมแรงใจในแต่ละวันทำงานอันหดหู่

กระทั่งวันเสาร์อาทิตย์ สำหรับฤดูนี้การได้ตื่นขึ้นมาสูดอากาศเย็น ๆ เข้าปอดรับอรุณก็ถือเป็นกำไรในแต่ละวัน

กลิ่นของฤดูหนาวที่สดชื่น ทำให้ตระหนักถึงคุณค่าของชีวิตขึ้นมาได้

.

เมื่อลมหนาวเริ่มพัดผ่านมา เป็นสัญญาณบ่งบอกการมาถึงของปีใหม่อีกครั้ง ก็เป็นอีกครั้งที่ต้องมานั่งทบทวนเรื่องราวที่ผ่านมาทั้งปี

ปีที่ผ่านมา ต้นปีตั้งใจอะไรเอาไว้ เมื่อถึงสิ้นปีได้ทำหรือยัง

พอมานั่งไล่เรียงดูแล้วกลายเป็นว่ามีเรื่องที่ได้ทำอย่างที่ตั้งใจไว้ไม่ถึงครึ่ง

ได้แต่ปลอบใจตัวเองว่าปีหน้าเอาใหม่อีกครั้ง

เป็นแบบนี้เรื่อยมา

แต่ปีนี้ ผมกลับรู้สึกแตกต่างออกไป

อาจจะเป็นเพราะเหตุการณ์หลาย ๆ อย่างที่ผ่านเข้ามากระทบร่างกายและจิตใจ

ทำให้ปีนี้ผมไม่รู้สึกเดือดร้อนหรือยินดีอะไร

พูดกันง่าย ๆ คือ รู้สึกเฉย ๆ

.

พักนี้ผมมักจะฟังคุณ มาโนช พุฒตาล จัดรายการตอนเช้า ๆ เป็นการเริ่มต้นชีวิตในแต่ละวัน

การได้ฟังพี่ซันแบ่งปันประสบการณ์หลาย ๆ อย่างให้ความรู้สึกเหมือนได้นั่งฟังผู้ใหญ่ใจดีเ่ล่าเรื่องสนุก ๆ ให้ฟังในขณะที่เรานั่งรายล้อมกองไฟในป่าตอนกลางคืนที่หนาวเหน็บ พลางนั่งจิบโกโก้อุ่น ๆ จากถ้วยสเตนเลสในมือ

พี่ซันสามารถส่งผ่านเรื่องราวจากประสบการณ์ส่งผ่านมาสู่เครื่องรับวิทยพร้อมกับความรู้สึกดี ๆ เหล่านั้นได้จริง ๆ

ฟังไปพลาง ทำงานไปพลาง ยิ้มและหัวเราะเหมือนคนบ้าอยู่ที่โต๊ะทำงานคนเดียว

วันก่อนนี้ พี่ซันพูดถึงเรื่องชีวิตคนเราที่ต้องมีการขับเคี่ยวต่อสู้ในทุก ๆ วัน

กระทั่งการแอบอ่านหนังสือพิมพ์ที่มีคนถือมาขายตามแยกไฟแดงระหว่างที่รถติดยังเกิดการขับเคี่ยวเล็ก ๆ ขึ้น

ในขณะที่เราชำเลืองอ่านหัวข้อข่าวพาดหัวหนังสือพิมพ์อยู่กำลังจะัหมดบรรทัด

เหมือนคนขายหนังสือพิมพ์จะรู้ว่าเราแอบอ่าน เขาจะรีบพลิกอีกด้านของหนังสือพิมพ์ออกมาแทน

สร้างความว้าวุ่นใจที่เราอ่านหนังสือพิมพ์ไม่จบหัวข้อข่าว ถ้าเราอยากรู้ข่าว ก็จำเป็นต้องจ่ายเงินซื้อหนังสือพิมพ์

เป็นการขับเคี่ยวต่อสู้เล็ก ๆ ในชั่วขณะหนึ่ง

จะว่าไปก็เป็นอีกมุมมองหนึ่งที่ฟังดูสนุกสนานดี แต่ผมกลับรู้สึกอีกอย่างหนึ่งว่า

ทำไม กับเรื่องแค่เล็กน้อยบางอย่าง ถึงกลายมาเป็นการต่อสู้ดิ้นรนในแต่ละวันเสียได้

บางเรื่องที่ไม่น่าจะเป็นเรื่อง ก็กลายเป็นที่มาของความขัดแย้งไปได้

ผมก็คิดต่อยอดไปอีกว่า...

เราต่อสู้กับอะไรหลาย ๆ อย่างทุกวันนี้ไปเพื่ออะไร ?

แล้วผมก็คิดฟุ้งซ่านต่อไปว่า...

เราทำงานไปเพื่ออะไร ?

เราตื่นเช้าเพื่ออะไร ?

ตอกบัตรทำงานไปทำไม ?

ทำงานไปเพื่ออะไร ?

เหนื่อยไปเพื่ออะไร ?

ฟังดูเหมือนคนที่กำลังเบื่อหน่ายในงานที่ทำ แต่เปล่าเลย ผมกลับคิดว่านี่คือการไตร่ตรองอะไรบางอย่าง

" เราทำชีวิตตัวเองให้ยุ่งยากเกินไปหรือเปล่า ? "

คำถามนี้ลอยวนอยู่ในหัวของผมอยู่ตลอดทั้งอาทิตย์

ผมเริ่มรู้สึกว่าจริง ๆ แล้วชีวิตไม่ควรจะยุ่งยากวุ่นวายขนาดนั้น

เอาเข้าจริง ๆ สาระสำคัญที่ชีวิตที่เราต้องการก็มีไม่กี่อย่าง

นอกจากปัจจัยสี่แล้ว พี่ซันบอกมาอีกอย่างว่า สิ่งที่เราต้องการก็คือ สหาย

สหาย ทั้งเพื่อนฝูง ญาติพี่น้อง พ่อแม่ หรือคนรัก

เราต้องการแค่นั้นจริง ๆ

บางคนอาจจะบอกว่า ที่ทำงานก็เพื่อความมั่นคงของชีวิตในวันข้างหน้า

เพื่อให้มีกินพอใช้พอจ่าย เพื่อให้ความสุขกับตัวเองและคนที่เรารัก เพื่อครอบครัวที่เรารัก

แต่ถ้าว่ากันจริง ๆ สิ่งเหล่านั้นก็เป็นเพียงสูตรสำเร็จตายตัว ที่ใครสักคนทำกัน และเราก็ทำตามกันต่อ ๆ ไปเป็นทอด ๆ

เราเดินตาม ๆ กันไป โดยไม่อาจแน่ใจว่าสิ่งที่ทำไป เราจะมีความสุขจริงหรือเปล่า

เราทำงานหนัก แต่งงาน มีครอบครัว มัลูก มีบ้าน มีรถ เพื่อครอบครัวที่สมบูรณ์

แต่กว่าจะได้มาซึ่งความสมบูรณ์นั้น เราต้องแลกกับอะไรไปบ้าง

ความเหน็ดเหนื่อย ความท้อใจ ความหมดหวัง

ความคาดหวังตั้งเป้าว่าอยากจะทำอะไรให้ได้ตามตั้งใจ เมื่อไม่ได้ตามที่หวัง ก็ปลอบใจตัวเองว่าได้ทำเต็มที่แล้ว

เรากำลังทำชีวิตตัวเองให้วุ่นวายเกินไปหรือเปล่า ?

เราดิ้นรนกันเกินไปหรือเปล่า ?

สาระจริง ๆ ของความสุขในชีวิตอยู่ตรงนั้นจริง ๆ หรือ

ชีวิตไม่น่าจะเป็นเรื่องที่ต้องวุ่นวายขนาดนั้น

ต้นไม้ใบหญ้า สิงสาราสัตว์ต่าง ๆ ไม่เคยต้องดิ้นรนเกินตัว ก็สามารถอยู่ได้อย่างมีความสุข

ชีวิตควรจะรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นของการมีชีวิตอยู่ ไม่ใช่เพียงแค่การเลี้ยงดูตัวเองอย่างเย็นชาด้วยเงินตราในแต่ละเดือน

ผมเองก็ยังตอบไม่ได้เช่นกัน ว่าจริง ๆ แล้วสิ่งที่เรากำลังทำนั้นถูกหรือผิด

แต่ผมกำลังพยายาจะเข้าใจ

ไม่ทำให้ชีวิตยากเกินไป

เพียงแค่การได้มีบ้านอยู่ มีอาหารกิน ไม่เจ็บป่วย มีมิตรสหาย และได้ทำในสิ่งที่อยากทำจริง ๆ

เพียงเท่านั้นก็น่าจะเพียงพอต่อการดำรงชีวิตแล้ว

ผมคิดอย่างนั้น

.

ลมหนาวยังคงพัดผ่านผิวกายผมในช่วงสิ้นปีเหมือนทุก ๆ ปี

เพียงแต่ปีนี้มีบางอย่างเปลี่ยนไป

ผมค่อย ๆ สูดอากาศเย็นเข้าปอดลึก ๆ อย่างช้า ๆ

แหงนหน้ามองฟ้าสีครามเบื้องบน

จิตใจที่สงบนิ่ง คงนำพาให้ผมได้รู้จักกับความสุขที่แท้จริงในปีหน้า

.

Title : La La Means I Love You / Artist : Fried Pride