บ๋าว

ได้มีโอกาสไปดูภาพยนตร์ "ตำนานสมเด็จพระนเรศวรมหาราช ภาค ประกาศอิสรภาพ" มาครับ

ความจริงผมตั้งแง่ไว้ตั้งแต่ดูภาคแรกจบแล้วว่าจะไม่ไปดูภาคต่อ ๆ ไป

เพราะภาคแรกท่านมุ้ยเล่นเอาซะผมเกือบหลับคาโรงอยู่หลายเพลานัก

อาจเป็นเพราะภาคองค์ประกันหงสาเป็นเรื่องของสมเด็จพระนเรศวรในวัยเยาว์ จึงไม่ค่อยมีฉากตื่นเต้นเท่าไร

มีให้ได้ลุ้น ๆ กันนิด ๆ ตอนชนไก่เชลยนั่นล่ะครับ

แต่พอดูภาคประกาศอิสรภาพจบวันนี้ ผมก็นึกขอบคุณแม่ที่อยากดูภาคนี้ต่อ

จากการปูเรื่องแบบเนิบนาบ (แต่อลังการตามสไตล์ท่านมุ้ย) สร้างมิติให้ตัวละครในภาคนี้ได้มากโข

ความสมเหตุสมผล การตัดต่อที่ทำให้เรื่องไหลลื่นขึ้น และฉากดรามาต่าง ๆ

(ต้องออกตัวก่อน อันนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวล้วน ๆ นะครับ ^ ^ )

ขอถอนคำพูดที่ว่าภาคแรกน่าเบื่อไปเลยครับคราวนี้ท่านมุ้ยมา " เหนือ " จริง ๆ ครับ

.

ตลอดเวลาในโรงหนัง บรรยากาศในเรื่องดึงเอาผมเข้าไปอยู่ในยุคสมัยนั้นได้สนิท

และผมก็หลั่งน้ำตาให้กับสงคราม

อ่านไม่ผิดครับ ผม " ร้องไห้ " ขณะที่ดูฉากต่อสู้รบพุ่งกันอยู่

อาการนี้เกิดกับผมมาแล้วเมื่อคราวที่ดูภาคองค์ประกันหงสา และคราวนี้อีกครั้งกับภาคประกาศอิสรภาพ

.

เปลวเพลิงที่แผดเผาบ้านเรือน คลื่นมนุษย์เคลื่อนพลยาตราทัพจับศึกกันชุลมุน

ชาวบ้านชาวเมืองผู้หญิงคนแก่ลูกเด็กเล็กแดงหนีตายกันจ้าละหวั่น ท่ามกลางเสียงดาบ และกลิ่นดินปืนคละคลุ้ง

เป็นภาพที่สวยงาม แต่ชวนให้สังเวชใจอยู่ในที

ผมได้แต่คิดว่า สมัยก่อนหน้านั้น มีเรื่องพรรค์นี้เกิดขึ้นบนผืนดินที่ผมกำลังเหยียบยืนอยู่นี้ด้วยอย่างนั้นหรือ

หยาดเลือดที่ไหลอาบแผ่นดินนี้ เมื่อผ่านไปสี่ร้อยปีก็สูญสลายหายไปราวอากาศธาตุ

ผมไม่เคยตระหนักมาก่อน ว่าเรามีแผ่นดินอยู่อาศัยในปัจจุบันนี้ได้อย่างไร

ภาพสงครามอันโหดร้าย ผู้คนที่ล้มตายราวผักปลา คราบเลือดเกรอะกรังบนปลายคมดาบ

ผมหลั่งน้ำตาให้กับดวงวิญญาณผู้ล่วงลับ และความโง่เขลาของตัวเอง

.

ตัวผมที่มักจะใช้ชีวิตอยู่กับปัจจุบัน โดยไม่สนใจกับอดีตที่ผ่านพ้นไปแล้ว

สามชั่วโมงของวันนี้ทำให้ผมสำเหนียกว่าผมเองมีรากเหง้าอย่างไร

จะว่ากระแดะก็แล้วแต่เถอะครับ... แต่ภาพยนตร์เรื่องนี้ปลุกความรักชาติในสายเลือดของผมขึ้นมาได้จริง ๆ

ต้องขอขอบคุณท่านมุ้ยและทีมงานผู้สร้างภาพยนตร์เรื่องนี้จริง ๆ ครับ

.

ผมกลับมาที่บ้านของผม

สงครามอันโหดร้ายเหล่านั้นผ่านพ้นไปกว่าสี่ร้อยปีแล้ว

ภาพเหล่าผู้คนที่ยอมสละเลือดเนื้อเพื่อผืนแผ่นดินที่อยู่อาศัยยังคงตราตรึงอยู่ในห้วงสำนึก

โดยพลัน ผมก็พบเจอกับความจัญไรของหน่อเนื้อเชื้อชาติที่กลายเป็นเนื้อร้ายของแผ่นดิน

มันขายชาติครับ

มันขายทุกอย่าง

มันขายเอกราชของชาติให้ได้มาซึ่งความมั่งคั่งของมัน

และมันทำให้ประชาชนในชาติสับสน จนเกิดการแบ่งพรรคแบ่งพวก แตกความสามัคคี

มันทำความอัปรีย์แก่ชาติ อย่างที่ไม่เคยปรากฎมาก่อนในประวัติศาสตร์ชาติไทย

สี่ร้อยปีที่ผ่านมา ทุกหยาดเลือดที่ไหลอาบลงบนผืนแผ่นดิน สูญสลายไปราวอากาศธาตุ

พวกเขาจะรู้สึกเช่นไร หากได้รับรู้ว่า แผ่นดินอันเป็นที่รักหวงแหนของพวกเขา

ถูกย่ำยีโดยลูกหลานที่เป็นความหวังของพวกเขา

.

ผม...

หลั่งน้ำตาออกมาอีกครั้ง

.

Title : King of Fire ( Ost. King Naresuan Movie )

* ขอบคุณภาพและเพลงประกอบจาก http://www.kingnaresuanmovie.com/