เป็นครั้งแรกในรอบหลาย ๆ เดือนที่ผมนึกถึงความตายอีกครั้ง

.

วันนี้ผมเดินเข้าซอยบ้านมาตามปกติ

ผมมักจะล้วงเอากุญแจบ้านออกมาส่งเสียงกรุ๊งกริ๊ง ๆ ก่อนจะถึงบ้านสักพักหนึ่ง

ให้เจ้าสุนัขหน้ามึนสองตัว อันได้แก่ หมาตาล กับ หมาแต้ม รู้ตัว

หมาตาล กับ หมาแต้ม ก็จะวิ่งปรู๊ดมาชะเง้อคอรอคอยยิ่นหน้ายื่นตาต้อนรับการกลับบ้านของผม

หรือถ้าวันไหนผมกลับดึก หมาตาลกับหมาแต้มจะถูกขังอยู่ในกรง

เมื่อผมเดินเข้าไปใกล้ ๆ กรง หมาตาลกับหมาแต้มจะตะกุยกตะกายประตูกรง เพื่อจะออกมาเล่นกับผม

เป็นเช่นนี้อยู่ทุกวัน

วันนี้ผมก็เขย่าพวงกุญแจส่งเสียงกรุ๊งกริ๊ง ๆ ตามปกติ

เมื่อผมเดินเข้าบ้าน หมาตาลกับหมาแต้มก็อยู่ในกรงแล้ว

แต่วันนี้มีแต่หมาแต้มตัวเดียวที่กระดิกหางเมื่อเห็นหน้าผม

แต่หมาตาลหลับปุ๋ย ไม่รู้เรื่อง

ผมเปิดประตูกรงออก หมาแต้มยื่นหน้ามาเลียมือผม

แต่หมาตาลยังคงหลับปุ๋ย

เคยเห็นหมาหลับปุ๋ยมั้ยครับ ?

หลับแบบ หลับลึก หลับเอาจริงเอาจัง เหมือนคนนั่นแหละครับ

อาจจะดูว่าน่ารักดีนะ หมาหลับปุ๋ย

แต่ผมกลับรู้สึกอีกอย่าง

เห็นหมาตาลหลับปุ๋ยอยู่นิ่ง ๆใจผมคิดไปว่า หมาตาลไม่สบายอะไรหรือเปล่า

เพราะนี่เป็นครั้งที่สามในรอบสัปดาห์แล้วที่ผมกลับมาเจอหมาตาลหลับปุ๋ยขนาดนี้

ผมสะกิด และตบหัวหมาตาลเบา ๆ หมาตาลถึงตื่นขึ้นมาทำหน้างง ๆ

เมื่อเห็นหน้าผมก็กระดิกหางเลียไม้เลียมือตามปกติ

.

ปีนี้หมาตาลอายุครบ 11 ปี

หมาตาลในสมัยวัยรุ่น เป็นหมาไฮเปอร์ที่ชอบวิ่งวนไปวนมารอบบ้านได้ไม่รู้จักเหน็ดจักเหนื่อย

ขนมันเป็นเงา จนใคร ๆ เห็นก็นึกว่าเป็นหมาที่มีลักษณะดีมีชาติตระกูล

ทั้ง ๆ ที่หมาตาลเองก็เป็นเชื่อสาย " มิดโรด " ทั่ว ๆ ไป

11 ปีคน คิดคร่าว ๆ เป็น 77 ปีหมา

ปีนี้หมาตาลย่างเข้าสู่วัยชรา จนผมรู้สึกได้

หมาตาลไม่ค่อยวิ่งเหมือนเก่า เดินอุ้ยอ้าย ๆ ไม่ค่อยมีแรงกระโดดตะกุยเสื้อผมเล่นเหมือนก่อน

ดวงตาหมาตาลดูเริ่มฝ้าฟาง

ใครบอกว่าหมาแก่ไม่มี " ขนหงอก " ล่ะก็ ผมคนนึงล่ะเถียงขาดใจ

.

ผมให้หมาตาลกับหมาแต้มเลียมือ และลูบหัวทั้งสองตัวเบา ๆ ก่อนจะปิดกรงอีกครั้ง

ขณะที่ไขกุญแจเข้าบ้าน ผมก็ตระหนักถึงอาการผิดปกติที่เกิดกับร่างกายของผมเมื่อช่วงเช้า

.

ทุก ๆ เช้าผมก็มักจะนั่งกินอาหารเช้าง่าย ๆ บนแหย่งตัวเดิม

นั่งดูคุณสรยุทธ และคุณกุ๊ก รายงานข่าวคราวตามหน้าหนังสือพิมพ์

ผมนั่ง ๆ กึ่งนอนบิดตัวไปมาอย่างขี้เกียจ เพราะร่างกายยังไม่ฟื้นจากสภาพนิทรารมณ์

เหลือบดูนาฬิกา ได้เวลาที่ผมจะต้องอาบน้ำแต่งตัวไปทำงานตามปกติ

เมื่อผมลุกขึ้นจากท่าเอนตัว ผมต้องชะงัก

จู่ ๆ ผมก็ปวดแปล๊บที่หน้าอกข้างซ้ายอย่างแรง

ผมกุมหน้าอกตรงบริเวณที่ปวดนั้นอยู่พักใหญ่ ๆ กว่าจะลุกขึ้นได้

อาการปวดไม่ได้ทุเลาลง แต่ผมพอจะจับได้ว่า ทุกครั้งที่ผมหายใจเข้าจนสุดและกลั้นไว้ จะเกิดอาการปวดนี้ขึ้น

มันทำให้ผมไม่สามารถหายใจได้อย่างทั่วท้อง และเกิดอาการเหนื่อยอย่างเห็นได้ชัด

ชั่วขณะที่ผมรู้สึกถึงอาการปวด ผมตระหนักถึงความตาย

.

ผมมักจะคิดอยู่เสมอว่า ผมเองคงไม่ใช่คนที่จะอายุยืนอะไรนักหนา

บางทีนี่อาจจะเป็นสัญญาณเตือนถึงความทรุดโทรมของร่างกายที่ผมไม่ดูแลเอาใจใส่เท่าที่ควร

ใช้งานอย่างหนัก และไม่ดูแลสุขภาพร่างกาย

ถึงเป็นเครื่องจักรก็ต้องทรุดโทรมเป็นธรรมดา

ชีวิตมันก็เท่านี้เอง ไม่มีอะไรจีรังยั่งยืน

ความแน่นอน คือความไม่แน่นอน

คนที่ดูแลสุขภาพร่างกายดี ๆ วันรุ่งขึ้นก็หัวใจวายตายได้

นับประสาอะไรกับคนที่ใช้ชีวิตเมืองแท้ ๆ แบบผม

ถ้าผมจะเป็นอะไรตายไปตอนนี้ ก็คงไม่แปลกอะไร

.

ขณะที่ผมกำลังพิมพ์เอนทรีนี้อยู่ ก็ยังคงมีอาการปวด ๆ จากการระบมอยู่บ้าง แต่ไม่รุนแรงเท่าตอนเช้า

และผมสามารถหายใจเข้าได้เต็มปอดแล้ว

ตอนนี้ผมกำลังคิดไปถึงโลกที่เราอยู่

.

หลาย ๆ ปีที่ผ่านมา มักมีข่าวเหตุการณ์ความวิปริตแปรปรวนของธรรมชาติอยู่เนือง ๆ

ใน Space Live ของผม เคยพูดถึงเรื่องนี้เอาไว้

ผมคิดว่าโลกกำลัง RESET ตัวเองอยู่

หลักการง่าย ๆ เหมือนกับคอมพิวเตอร์

ถ้ามันยุ่งเหยิงวุ่นวายนัก ก็ต้อง RESET มันสักที

ผมเปรียบมนุษย์ว่าเป็นเหมือนกับ เชื้อโรคที่กำลังทำร้ายสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่า " โลก " อยู่

เหตุการณ์ภัยพิบัติต่าง ๆ กวาดล้างคร่าชีวิตมนุษย์มากมาย

เป็นหนึ่งในกระบวนการกวาดกล้าง ป้องกันตัวเองของ " โลก "

ผมคิดว่า " โลก " ก็มีชีวิต

และ " โลก " ก็ต้องมีการดับสูญ

" โลก " จะคงอยู่อีกนานเท่าไร

" โลก " จะคงอยู่ให้เราได้ตักตวงอีกนานเท่าไร

" โลก " จะยังหมุนอีกนานเท่าไร

ความแน่นอน คือความไม่แน่นอน

.

ผมหันไปมองที่กรงหมาตาล และหมาแต้ม

หมาตาลยังคงหลับปุ๋ย

ผมคิดว่า หมาตาลคงกำลังฝันดี

Title : Northern Lights / Artist : Lux