(Every good-byes leading to the new hello DSOUND)
1.
บ่ายสองโมงสี่นาที บรรยากาศภายนอกระอุด้วยไอแดด แต่ภายในร้านกาแฟแห่งนี้อุณหภูมิกำลังพอเหมาะสำหรับมนุษย์สามชีวิต คนหนึ่งประจำอยู่ที่เคาน์เตอร์คิดเงินหน้าร้าน เป็นหญิงสาวหน้าใสวัยไม่เกินยี่สิบ อีกคนหนึ่งอายุประมาณสามสิบปลายๆ มีสถานภาพเป็นมารดาของหญิงสาวที่เคาน์เตอร์ เธอกำลังบดเมล็ดกาแฟเตรียมผสมกับน้ำร้อนลงในถ้วยกาแฟสีขาว อีกคนหนึ่งคือตัวผมเอง นักศึกษาปีสามคนหนึ่งที่กำลังรอคอยมอคคาร้อนๆมาละเลียดให้สมองโลดแล่นหลังจากเหนื่อยล้ากับการเรียนในครึ่งวันเช้า เดิมทีผมก็ไม่ได้โปรดปรานเครื่องดื่มรสขมนี่สักเท่าไรหรอก ผมเพียงแค่ชอบบรรยากาศภายในร้านเท่านั้นเอง กลิ่นกาแฟที่ตลบอบอวลไปทั่วร้าน เปิดเพลงบรรเลงเบาๆ โต๊ะเก้าอี้สีเอิร์ธโทนรับกันดีกับผนังสีครีมที่ตกแต่งด้วยกรอบรูปเล็กๆ ที่นั่งประจำของผมคือมุมหนึ่งของร้าน ด้านหลังติดผนังสีครีม ด้านขวามือติดกับกระจกใสหน้าร้าน มุมนี้เป็นตำแหน่งที่ดีที่สุดที่จะนั่งจิบกาแฟมองทิวทัศน์ภายนอก และหญิงสาวที่เคาน์เตอร์คนนั้น
พี่ธามคะ จะรับขนมอะไรเพิ่มไหมคะ? เสียงใสๆของสาวน้อยคนนั้นถามผม
แล้วมีอะไรบ้างล่ะ? ผมถามกลับไป
วันนี้นุ่นทำพายบลูเบอร์รี่ไว้เยอะแยะเลย พี่ธามช่วยสักชิ้นสิคะ เดี๋ยวเหลือแล้วเสียดายแย่
ผมพยักหน้ารับเมนูขนมหวานตามที่น้องนุ่นแนะนำ
ผมรู้จักน้องนุ่นครั้งแรกเมื่อสามเดือนที่แล้ว
ในวันที่ผมอกหัก
2.
จำได้ลางๆว่าวันนั้นผมเดินกลับบ้าน ถึงแม้ว่าบ้านของผมจะอยู่ไม่ไกลจากมหาวิทยาลัยมากนัก แต่ระยะทางก็ไม่ได้เหมาะสมสำหรับการเดินเท้าสักเท่าไรนัก ยิ่งถ้าเดินตอนเที่ยงๆด้วยยิ่งเสี่ยงชีวิตต่ออาการหน้ามืดเป็นลมแดดยิ่งนัก แต่ในวันนั้นผมเดินกลับบ้านกลางแดดตอนบ่ายได้โดยไม่รู้สึกร้อนรุ่มระอุผิวกายแต่อย่างใด ยิ่งไปว่านั้นผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผมเดินไปถึงไหนหรือผ่านอะไรมาบ้าง ด้วยภาพที่เห็นผ่านม่านตาวันนั้นถูกบดบังด้วยม่านน้ำตาตลอดเส้นทาง มารู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่ได้กลิ่นหอมตุ่ยๆลอยมาเตะเสยเข้าที่ปลายจมูก หันไปก็เห็นสติกเกอร์ชื่อร้าน เอนกายา แปะอยู่บนกระจกหน้าร้าน แล้วก็มีเงานกกระปูดตาแดงสะท้อนบนกระจกแผ่นเดียวกัน เมื่อเพ่งดูดีๆถึงเห็นว่านกกระปูดตัวนั้นหน้าตาเหมือนผมซะเหลือเกิน ตายละวานี่ผมเดินตาบวมมาไกลเท่าไรแล้วเนี่ย คงต้องหาที่ล้างหน้าล้างตาเสียหน่อยแล้ว คิดได้ดังนั้นผมก็ผลักประตูร้าน เอนกายา เข้าไป
สวัสดีค่า เสียงใสๆของหญิงสาวร้องทักทายผม
ห้องน้ำอยู่ไหนครับ ผมถามหน้าตาเฉย
อะอ่าหลังร้าน ขวามือค่ะ ผมสังเกตเห็นสีหน้าเธองงๆ เธอคงตกใจที่มีนกกระปูดมาขอเข้าห้องน้ำในร้าน
ล้างหน้าเสร็จสติสัมปชัญญะของผมก็เริ่มกลับคืนมาบ้าง อืมอยู่ดีๆก็เดินเข้ามาขอเข้าห้องน้ำอย่างเดียวมันก็จะน่าเกลียดเกินไป คงจะต้องสั่งอะไรมากินบ้างแล้ว
ผมเดินออกมาจากห้องน้ำมองหาโต๊ะว่างๆสักตัว แต่มองไปรอบๆนี่โต๊ะมันว่างทุกโต๊ะเลย มองดูนาฬิกาข้อมือบอกเวลาบ่ายสองโมงสี่นาที เวลาประมาณนี้ชาวบ้านเขาคงกำลังทำงานไม่ก็เรียนหนังสือกันอยู่แน่ๆ คงมีแต่ผมละมั้งที่โดดเรียนมาอยู่ที่นี่ก็แน่ล่ะ เพิ่งโดนสลัดรักมาหมาดๆ ใครเขาจะทนฟังเลคเชอร์อาจารย์ศรีสมรเข้าไปได้ ตอนนี้ผมอยากอยู่เงียบๆคนเดียว อยากนั่งพักให้ใจสงบลงบ้าง ร้านกาแฟเหรอ? ก็ดีเหมือนกัน
ผมเดินตรงไปที่โต๊ะมุมร้านตัวนั้น ด้านหลังติดผนังสีครีม ด้านขวาติดกระจกบานที่สะท้อนเงานกกระปูดเมื่อครู่
รับอะไรดีคะ? เสียงใสๆนั้นก้องกังวานพร้อมกับยื่นเมนูมาวางที่ตรงหน้าผม
สายตาผมไล่เรียงไปบนเมนู มีแต่ชื่อที่ผมไม่รู้จักอยู่บนแผ่นกระดาษนั้นเต็มไปหมด
อะไรเนี่ยเอสเปรสโซคาปูชิโนมอคคาออลเดย์แล้วกาแฟมันอยู่ไหนกันล่ะ?
เอ่อขอกาแฟครับ
คะ?
กาแฟครับ ผมย้ำ ดูเหมือนว่าเธอจะได้ยินไม่ชัดว่าผมสั่งอะไร
รับเป็นอะไรล่ะคะ? เอสเปรสโซ คาปูชิโน มอคคา เธอถามกลับมาทำหน้างงๆ
อ้าว! ไอ้โซ่โซ่ โน่โน่ นี่มันชื่อกาแฟหรอกเหรอ วินาทีนั้นผมรู้สึกเหมือนกับใบหน้าผมแตกละเอียดหลุดเป็นชิ้นๆ
เอ่อ อะไรอร่อยล่ะครับ คำถามสิ้นคิดหลุดออกจากปากของผม
ถ้าชอบเข้มๆก็เอสเปรสโซ ถ้าเบาๆหน่อยก็คาปูชิโนค่ะ เป็นกาแฟแต่งหน้าด้วยฟองนม หญิงสาวแนะนำเสียงใส
เอ่อไม่รู้สิครับ ผมไม่เคยเข้าร้านกาแฟ เลยไม่รู้ว่าอะไรอร่อยบ้าง ผมสารภาพตามตรงเพราะทนแกล้งฉลาดต่อไปไม่ไหวแล้ว
อืองั้นลองมอคคาร้อนๆสักถ้วยไหมคะ? หญิงสาวแนะนำกลั้วเสียงหัวเราะเบาๆในลำคอ
อ่าก็ได้ครับ
มอคคาร้อนนะคะ เธอยิ้ม แล้วเอียงคอเล็กน้อย ก่อนจะเดินกลับไปที่เคาน์เตอร์
ผมรู้สึกว่าเสียงหัวเราะกับรอยยิ้มของเธอช่วยให้ผมผ่อนคลายลงไปได้มากทีเดียว
ผมเอนหลังลงกับเก้าอี้ในท่าที่สบายที่สุด มองออกไปนอกกระจกใส ถนนในตอนนี้ยังไม่ค่อยมีรถพลุกพล่านเท่าไรนัก หันมามองหญิงสาวที่กำลังชงกาแฟให้ผมอยู่ เพิ่งจะสังเกตเห็นว่าเธออยู่ในชุดนักศึกษา เสื้อตัวเล็ก กระโปรงสั้น แต่ปิดทับด้วยผ้ากันเปื้อนสกรีนชื่อร้านที่หน้าอก ดูจากหน้าตาแล้วเธอคงเป็นลูกสาวครอบครัวคนไทยเชื้อสายจีนแน่ๆ แต่ดวงตาที่กลมโตทำให้ดูแตกต่างจากสาวหมวยทั่วๆไป ผิวขาวอมชมพู ผมที่มัดไว้เป็นหางด้านหลัง ประมาณด้วยสายตาแล้วถ้าปล่อยก็คงจะยาวประบ่า รูปร่างที่ออกจะอวบๆกำลังดี ไม่อ้วนหรือผอมเกินไป รวมๆแล้วผมว่าสาวน้อยคนนี้น่ารักทีเดียว
มอคคาร้อนค่ะ เธอเสิร์ฟน้ำสีดำปี๋ส่งกลิ่นหอมฉุย พร้อมกับตะกร้าหวายใบน้อยใส่ขนมปังกรอบ
เอ่อผมสั่งกาแฟอย่างเดียวนี่ครับ
อันนี้แถมให้ค่ะ ทานคู่กับกาแฟอร่อยดีนะคะ เธอตอบพลางยิ้มหวาน
อ้อ! กาแฟนี่เติมน้ำตาลกับครีมเพิ่มตามชอบเลยนะคะ
ผมลองจิบกาแฟที่เพิ่งเสิร์ฟโดยยังไม่เติมน้ำตาลหรือครีมเพิ่ม
ขมครับขมสนิท แต่ก็มีกลิ่นหอมๆคลุ้งอยู่ในจมูกกับปากเต็มไปหมด
เป็นไงบ้างคะ? เอาอีกแล้วเธอยิ้มเอียงคอถามผมอีกแล้ว
ขมครับ ผมตอบตามตรง แต่ก็หอมดี
ใช่ไหมคะเพราะอย่างนี้แหละฉันถึงชอบกาแฟ เธอพูดเสียงใส
ยังไงเหรอครับ?
ว่ากันว่ากาแฟที่ดีจะต้องร้อนดั่งไฟนรก ดำดั่งปิศาจ บริสุทธิ์ดั่งนางฟ้า และหอมหวานดั่งความรัก มันช่วยสอนฉันว่า ถึงแม้ว่าบางทีชีวิตอาจจะต้องพบเจอกับความขมขื่น แต่ในความขมขื่นนั้นก็มีความหอมหวานเจืออยู่ และนั่นทำให้ชีวิตมีรสชาติมากขึ้นค่ะ
ผมนั่งฟังเธออย่างตั้งใจ
ในความขมขื่นมีความหอมหวานเจืออยู่ และมันทำให้ชีวิตมีรสชาติ
ผมทบทวนในใจอย่างช้าๆ
อุ๊ย! ฉันพูดมากไปซะแล้วสิ คุณคงรำคาญ
อ๋อไม่ครับ ไม่เลย กลับกันเลย ผมรู้สึกดีขึ้นมาก
คะ? เธอมองหน้าผมงงๆ นั่นสินะ เธอไม่รู้ว่าผมเพิ่งจะอกหักมา
ผมมองกาแฟในถ้วยที่ยังคงหอมกรุ่น แล้วยิ้มให้กับตัวเอง
ผมชักชอบกาแฟซะแล้วสิ ดูท่าผมต้องมาที่นี่บ่อยๆซะแล้ว
3.
พายบลูเบอร์รี่ค่ะ พี่ธาม เธอวางจานพายลงตรงหน้าผม แล้วนั่งลงตรงที่นั่งตรงข้ามกับผม
ขอบใจจ้ะเออ! นุ่น เสาร์นี้ว่างไหม?
ถ้าว่างแล้วจะทำไมเหรอคะ? น้องนุ่นยกมือขวาขึ้นเท้าคางย้อนถามผมอย่างน่ารัก
ไปดูหนังกันมะ? ผมถาม
อืมนุ่นเองน่ะโอเคนะ แต่ต้องถามแม่นุ่นดูก่อนนะ
ผมหันไปเห็นแม่น้องนุ่นที่มองมาทางผมตาเขียวปั้ด
เอาน่า อย่างน้อยก็ทำให้ชีวิตมีรสชาติขึ้นไงล่ะ
Title : จับมือ / Artist : Ball Jaruluk
ฟังเพลงไม่ได้
เย้... ฟังเพลงได้แล้ว
